रमाइला भित्रका नरमाइलाहरु

Quote


यो लेख गण्डकी मेडिकल कलेजको वार्षिक स्मारिका “Venture vol.2” मा प्रकाशित भएको थियो ।

Source: google

Source: google

दोश्रो वर्षको बोर्ड एक्जाम आउन अव मात्र २ महिना वाँकि छ । होस्टेलमा दिउसोको खाजा खाने समय भएको छ,  चिया र विस्कुट लिएर कोठामा साथीहरु जम्मा भएका छन् । अझै २ महिना वाँकि छ भनेर प्राय सबै ढुक्क देखिन्थे । पढाइकै विषयमा गफगाफ भईरहेको छ ।

“अव जाँच आउन २ महिना वाँकि”

“ए टन्नै रहेछ नि टाइम अझै”

“कहाँ टन्न हुनु, अवको १५ दिनमा थर्ड पेपर एकपटक हेरेर सकाउने, त्यसपछि १० – १० दीन ३ ओटै पेपर रीभीजन गरेर भ्याउने, सकिएला त?”

“ए भनेसी वाँकि १५ दीनमा फेरि अर्को राउण्ड री-रीभिजन गर्ने? नसकिने भो वा तलाई त”

“आफुले एकपटक पढेर भ्याउने कहिले हो, केटाहरु रीभिजनको कुरा गर्दैछन, तैट”

***

समय वित्दै जाँदा अव एक्जामको लागि १ महिना मात्र वाँकि छ । सवैजना उसैगरि उही समय उही कोठामा जम्मा भएका छन् । आज चै खाजा चिया र निमकिन परेछ । कोहि अझै नि ढुक्क देखिन्थे भने कोहि चै अलिक हतास देखिन्थे । एउटाले अर्कोलाई प्रश्न गरेर तँ भन्दा म के कम, तैले यो पढिस, मैले त पढें भनेर देखाउने गरि गफ भईरहेको थियो ।

“अव १ महिना वाँकि, उफ्फ़ कहिले सकिएला यो टन्टो, गीदी खाइसक्यो मेरो त”

“तैले त्यो पढिस?”

“ह्या छैन, अहिलेसम्म कहिले सोध्यारैनछ, के सोध्ला र योपाली नि, वरु त्यो चै इम्पोरटेन्ट जस्तो लाग्छ मलाई”

“आ, त्यो पनि छोड्दें मैले त, अव त यहि गाइड पढ्ने हो, त्यो पनि सेलेक्टेड, कहाँ भ्याइन्छ र नत्र त”

“पढ केटो, पढ फेरि फुत्त त्यहि सोध्छ अनि थाहापाउलास, योपाली प्याटर्न चेन्ज भाछ कान्छा एक्जामको”

***

अव जाँच मात्र १५ दिन टाढा छ । साथीहरुको आवतजावत अलिक कम भएको छ । सवै आ आफ्नो कोठामै पढिरहेका छन । खाजा खाँदा गफमा भुलिएला भनेर धेरै अरुको कोठामा पस्न छाडेका छन् । कोठामा केहि उपस्थितहरु भने गफिदै छन् ।

“ल हेर्दाहेर्दै अव त ढोकैमा आइपुग्यो जाँच पनि, मलाई त डर पो लाग्न थाल्यो त”

“त्यत्रो पढ्याछस, अझ डर लाग्यो भन्न लाज पनि छैन है”

“फेलै त के भइएला र यार, ५० पर्सेन्ट त कटला नि जसतसो”

“हेर यत्रो छोडिएको छ, जुन जुन छोडेको त्यहि त्यहिबाट सोध्यो भने त डुवीहालियो नि”

“अव ५ – ५ दीन दिएर तिन ओटै पेपरलाई खरर फाइनल लुक्स दिनुपर्छ, पढेको केहि याद छैन अहिले त मलाई”

***

पहिलो पेपरको लागि लागि अव जम्मा ५ दीन वाँकि छ । कोहि छतमा त कोहि चौरमा, कोहि आफ्नै कोठामा पढाइमा व्यस्त छन ।खाने, वोल्ने फुर्सद पनि एकदम कम छ, कोहि पनि समय खेर फाल्न चाहन्नन । सवै सधै पढीरहेकै हुन्छन तर, सवैले आफ्नो धेरै पढ्न वाँकि रहेको दुहाइ दिईरहेका हुन्छन ।

कसैसंग भेटिएमा गफ यस्तो हुन्छ ।

“ओइ कति बाँकि छ?”

“कहाँ यार, मेरो त सिंगै वाकि छ अझै, कैले भ्याउनेहो कुन्नी”

“म त फेल हुन्छु होला यार”

***

भोलि पहिलो पेपरको एक्जाम छ ।सवै हतास देखिन्छन, कति आत्तिएका पनि देखिन्छन ।सवैको एउतै  उदेश्य छ, पहिला त जाँचमा पास हुने, अनि तारतम्य मिले जतिसक्दो धेरै नं ल्याउने । खाना खाने वेला मेसमा यस्तो कुरा सुनिन्छ:

“ल भोलि त जाँच”

“कतिवेला गएर पढेको सवै ओकालौं जस्तो भाछ है तलाई”

“आज सुतिएला जस्तो छैन, अझै कति पढ्न वाँकि छ”

“ओभरलोड भएर सव कता उडिसक्यो पढेको, अव पागल हुन मात्र वाँकि छ”

यस्तै यस्तै कुरा गर्दै फस्ट पेपर सकियो, अनि दोश्रो र तेस्रो पनि । मेडिकल लाइफको रमाईलो भित्र नरमाईलोहरु पनि केहि छन् भने त्यो यहि परीक्षाहरु हुन् । खुला पंछी भइ आकाशमा उड्न चाहनेलाई पिंजडामा कैद हुन वाध्य वनाउछ यो परीक्षाले, न त भाग्न नै सकिन्छ न त पछि हट्न नै ।परिक्षा सकिएको दीन सव गाडीबाटै होस्टेलमा कराउदै छिर्छन । हुर्रे ! हुर्रे ! जाँच सकियो, सेकेन्ड इयर सकियो । अव पार्टी!!!

Advertisements